Τα παιδιά του χωματόδρομου

Σόνια Βαφειάδη Τζανετή

0.0/5 rating (0 votes)
  • Επιμέλεια λόγου:
    Σταμάτης Πάρχας
  • Εικαστική Επιμέλεια:
    Ελένη Κουρκουνάκη
  • Διαστάσεις:
    14,2 x 20,5 εκατοστά (πλάτος x ύψος)
  • Σελίδες:
    80
  • Εκδοση έντυπου:
    2019
  • Τιμή:
    €10
... κυκλοφορεί πολύ σύντομα...

Και εκεί γύρω στο 1930, θαρρώ, πήραν από την Αποκατάσταση Προσφύγων αυτό το σπίτι στον Υμηττό. Και ριζώσανε επιτέλους. Το περιποιήθηκαν, το στόλισαν, το αγάπησαν. Τότε ανοίξανε οι «μποξάδες» και βγήκαν σεντόνια υφαντά, υφαντές μεταξωτές κουρτίνες, τραπεζομάντιλα, τσεβρέδες και κεντήματα για να ζεστάνουν το νοικοκυριό τους. Ένας θεός ξέρει με τι φόβο και αγωνία κουβάλησαν αυτούς τους «μποξάδες» κυνηγημένοι από τον Τούρκο. Αργότερα, κάθε φορά που άνοιγαν αυτοί οι μπόγοι, οι «μποξάδες», για να βγάλει η μάνα μου να στολίσει κάποιο τραπεζάκι με ένα ασπροκέντημα κοφτό ή να ρίξει έναν τσεβρέ στη ράχη μιας πολυθρόνας, εγώ, μαγεμένη από τα χρώματα και τη μυρουδιά τους, που τόσο μου άρεσε, λαχταρούσα να τα βγάλω όλα και να τα απλώσω παντού: στα τραπέζια, στα κρεβάτια, στο πάτωμα. Να τα χορτάσω. Κι, άμα ρωτούσα τη μάνα μου «πώς τα κουβαλήσατε όλα αυτά τα βάρη μέσα σ’ εκείνον τον χαμό», η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Βάρη; Αυτά ήταν η ζωή μας, θέλαμε να την πάρουμε μαζί μας, στον Τούρκο θα την αφήναμε;»

Μια ζωή σε μια αφήγηση, από τη Μικρά Ασία στην Αθήνα, μέσα από τα χρόνια του Πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου.

Μια συλλογή διηγημάτων πάνω στις ζωές μας, την κοινωνική μας συνθήκη όπως διαμορφώνεται μέσα από τις εργασιακές μας εμπλοκές, τις προσωπικές μας σχέσεις, ασφάλειες και ανασφάλειες, την ανάγκη που γίνεται καθημερινή ροή.

Στο εξώφυλλο μια φωτογραφία του Σταμάτη Πάρχα.

Προωθήστε την σελίδα σε ένα φίλο